بسوی آزادی کامل زنان.

بسوی آزادی کامل زنان (به مناسبت هشتم مارچ)

این مقاله پنج سال قبل در همین صفحه به نشر رسیده بود، اما از آنجا که هیچ چیز نه در سطح کشور افغانها و نه در سطح جهان و کشورهای ماحول افغانستان به نفع زنان تغییر نکرده است و همه چیز به همان شیوه های قدیم و زن ستیزانه و ضد انسانی شان دوام دارند، یکبار دیگر در اینجا نقل میشود.

بسوی آزادی کامل زنان (به مناسبت هشتم مارچ)

صد وچهارسال از زمانی می گذرد که جهان صنعتی سر انجام یک روز سال را بنام روز زن اختصاص داد، و چون بسا چیزهای وابسته با حیات جمعی و حمایت از حقوق انسانی، این ابتکارعمل را نیز در دست گرفت. و سپس غرب صنعتی همه ساله مقام زن را که محصول بی پیرایۀ سالیان دراز مبارزه برای رهایی نیمی از کتلۀ بشری از زنجیر های عادات زشت باز دارنده ای که بعد ها به رسوم و سنت های زشت تر ارتقاء یافته بودند، تجلیل می کند. ولیکن شرق، این گهواره تاریخی تمدن بشرهنوزهم پا در گِل است و درفقدان آزادی زنان بسر میبرد.

امروزدر اقصی نقاط جهان، زنان در اوضاع ای بسر میبرند که خشونت، تجاوز، وهتک حرمت بر علیه آنان جزء آهنگ اجتماعی و اخلاقی اجتماعات آنهاست، و آزادی زن برای هر دو، یعنی برای جامعه مرد سالار و جامعه ستم کش زنان، چون یک امر نا شناخته و بی معنی است، یعنی هنوزآزادی زن در میان حصار های حرمسرای شیخان عرب، و زندان های فکری پاکستانیان و سائرین نفوذ نکرده است. روزانه هزران زن در و آسیا، افریقا و امریکای لاتین یا اختطاف شده و به فروش میرسند و یا به عناوین مختلفه توسط مقامات دولتی وابسته به متنفذان محلی بازداشت و به زندان های با اعمال ضد انسانی محکوم میشوند. که البته شرح کامل آن بسی غم انگیز بوده, و از دایرۀ این مختصر بیرون است.

و اما سانحه زن افغان، حکایتی است غم انگیز، چندانکه صورت او را در زیر برقع پنهان ساخته اند، سیرت او را نیز به مسخره می گیرند. او را در طبقه بندی اجتماعی حتی کمتر از دوم قرار میدهند.

جامعه مرد سالار که بنابر خصلت در آب لوث تبعیضات شنا می کند. زنان را از کلیه آزادی های انسانی آنان محروم ساخته است. ادامه سنت چند زنی و شیوع روز افزون این پدیده زشت که از سنت بردگی به میراث مانده است، زنان را در سطح اشیا و ملکیت های شخصی مردان قرار داده است. سنت فرتوت به زنی گرفتن زن برادر مرده، پدر مرده و کاکا و مامای مرده از رسومی است که تا کنون در جامعه مردسالار ما حکمفرماست.

داستان های حیات غم انگیز زن افغان امروز درهر گوشه دنیا بالا است. زنان از فرط ستم مردان بر روی بدن خود بنزین می پاشند و خویشتن را آتش میزنند تا مگر از نکبت حیاتی که چون یک مرگ تدریجی است رهایی یابند. آنان سوختن را در یک آتش جانکاه بر ساختن با یک زندگی تلخ و خشونت آمیز دوامدار ترجیح میدهند. دوستان عمق این سانحه اجتماعی تا بدانجاست که ضرورت مبارزه با آنرا بیشتر از پیش جزء رسالت ما میسازد.

از سوی دیگر عده آنانیکه در در چشم انداز جهانیان به امر آزادی زنان تن میدهند و به آن اعتراف میکنند ولیکن در خفا به انقیاد فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی زنان دامن میزنند و با مخوف ترین بازماندگان ارتجاعی ترین پدیده ها در کشورهایشان همنوا هستند، نیز کمتر از آنانی نیست که قبلاً به شرح کُنه نیات شان پرداختیم.

و از جانب دیگر سرمایه داری مالی جهانی نیز با تحمیل آهنگ اقتصادی استثماری خود بر تیره بختی زنان در کشور های عقب مانده از کاروان رشد و رفاه اقتصادی افزوده است. شرایط زندگانی زنان در کارگاه های کارسرمایه داری وارداتی در کشور های عقب مانده درست شبیه اوضاعی است که صدو پنجاه سال قبل زنان کارگاه های لباس دوزی را در ایالات متحده امریکا ودار ساخت تا بر علیه کارفرمایان سیری ناپذیر خود بشورند.

ولیکن با وصف اینهمه دشواری های دامنگیر زنان و بخصوص در غرب ای که هنوز هم در یک عدم تساوی بین مرد و زن دست و پا میزند، زنان به دستاورد های زیادی نایل شده اند, آنان از مرزهای آزادی رأی و آزادی بیان و بقیه آزادی ها با رستگاری تمام عبور کرده اند, و در بسیاری شؤن زندگانی اجتماعی با مردان سهیم هستند. از اینروست که از ماه مارچ چون ماه بین المللی زنان تجلیل بعمل میاورند. جشنی که در بسا کشور ها بواسطه متعصبان محلی در همدستی با رژیم های، ضد ملی و استبدادی آن کشور ها قدغن و ممنوع اعلام شده است. از اینرو روز جهانی زن روز همبستگی زنان جهان در یک جبهه مشترک دفاع از حقوق غصب شده آنان است، حقوق غصب شده زنان در نایجریا، سومالیا، در شرق میانه ودر قرا و قصبات افغانستان جنگ زده، هرگاه باور ندارید، لطفاً سری به شهرهای هرات و قندهار و بادغیس و غیره و غیره بزنید.

بسوی آزادی کامل زنان.