فرزند كوهستان

دروصف ( سيدال سخندان)

الااى رهرو جان در كف خلق

كه ازما پيش، ترك سر نمودى

كه با خون شرافت جوش پاكت

ره پيكار ما را تر نمود ى

ترا گويم كه كوهستان پا مير

سيه پوشيده يكسر در غم تو

ترا گويم كه رود مست آمو

زند سر را به سنگ از ماتم تو

ز چشم خشمگين همر هانت

زبانه ميكشد هر شعله تا اوج

به قلب فرد فرد انقلابى

شرنگ خشم و نفرت مى زند موج

تو با انگشت خون آلوده مرگت

در اين جا فصل نو را باز كردى

نواى كهنه ، ديگر بى اثر بود

سرود ديگرى را ساز كردى…

مپندارى كه خونت گشت پامال

كه هر قطرهً ان ، شعله بيز است

غروبِ اخترِ خونين عمرت

طلوعِ آ فتابِ رستخيز است

تو ميگفتى كه » من پروانه خويم «.

سراپا سوختى، آمد يقينم

مرا درس فدا كارى تو دادى

براى تو درود آتشينم !

* * *

زنده ياد داود« سرمد»