اگر بیگانه را با دیده بیگانه میدیدیم

استاد « کهزاد»

چه زیبا بود که دل های همه پاک از ریا می بود

حریم خانه دل روشن از عشق خدا می بود

دعای خاکساران آبروی اغنیا می شد

اگر یک تکه نان خشک در دست گدا می بود

اگر از گلشن وحدت گلی امید می چیدیم

چرا این ساز یکرنگی به کشور بی صدا می بود

زمین خانه خود را به خون خویش تر کردیم

چه کم می شد اگر در چشم ما یک نم حیا می بود

تماشا گاه عالم گشته ایم از بی ثباتی ها

چه زیبا بود اگر لطف جهان بی مدعا می بود

اگر بیگانه را با دیده بیگانه میدیدیم

یقین دارم کلید خانه ما دست ما می بود

اگر دزدانه با نیرنگ افسونم نمیکردی

چرا این خاک بی صاحب همیشه زیر پا می بود

اگر یک دل به حال بی پرستار وطن می سوخت

چرا یک زخم ناسوری به قلب آسیا می بود

چه زیبا بود به جای این همه نیرنگ بازی ها

اگر پیمانه دنیا پر از صدق و صفا می بود

اگر محراب تقوا سجده گاه عشق ما می شد

بجای دست خون آلود ما دست دعا می بود

به آتش خانه افغان دگر بازی نمیکردی

اگر یک صفحه تاریخ من پیش تو وا می بود

بگو از من به آن ویرانه سازان وطن « کهزاد»

چه می شد یک دل آباد سوغات شما می بود