شعر : از ماست که بر ماست

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست

وندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

امروز همه روی زمین زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

می بینم اگر ذره ای اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشّه بجنبد

جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید

بنگر که ازین چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمین گاه یکی سخت کمانی

تیری ز قضا و قدر انداخت برو راست

بر بال عقاب آمد، آن تیر جگردوز

وز ابر مرو را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

وآنگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجب است این که ز چوبی و ز آهن

این تیزی و تندی و پریدن ز کجا خاست

زی تیر نگه کرد و پر خویش برو دید

گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست

«ناصر خسرو»