جبهه مردم افغانستان
(جما)
د افغانستان ولس جبهه
Afghanistan people’s front

فرمان ترامپ خطاب به جهان در سازمان ملل: هر چه می‌گویم انجام دهید

نویسنده: ناهال توسی

منبع: پولتیکو

۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵

———————-

سازمان ملل متحد قرار است نهادی برای مشورت، همکاری و سازش باشد. اما دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، پیام متفاوتی برای بیش از ۱۹۰ عضو این سازمان داشت: «فقط همان کنید که من می‌گویم.»

• مهاجرت؟ مرزهایتان را ببندید.

• بحران اقلیمی؟ فراموشش کنید.

• نفت روسیه؟ دیگر نخرید.

ترامپ این توصیه‌های تند ــ که گاهی بیشتر شبیه دستور می‌نمود ــ را روز سه‌شنبه در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل، نخستین خطابۀ او در آغاز دور دوم ریاست‌جمهوری‌اش، مطرح کرد. او بی‌پرده گفت:

«من واقعاً در این کارها خیلی خوب هستم. کشورهای شما به جهنم می‌روند.»

در عوض، او امریکا را «داغ‌ترین کشور در جهان، و بی‌همتا» توصیف کرد ــ البته نه به معنای تغییر اقلیم.

-واکنش‌ها

این سخنان خوشایند نبود. یک مقام امریکای لاتین با احتیاط گفت: «مثل این بود که مدیر موفق‌ترین شرکت به دیگر مدیران عامل بگوید برای موفقیت چه کنند. اما این نبود که چارچوبی نوین برای سود همگانی بسازد، بلکه بیشتر این پیام را داشت: انتخاب با خودتان است.»

به‌عنوان کسی که تمام سخنرانی‌های ترامپ در مجمع عمومی را شنیده‌ام، باید بگویم این یکی بی‌سابقه‌ترین بود. همچنین شاید فرصت از دست‌رفته‌ای برای ترامپ تا از سازمان ملل به نفع خود بهره گیرد.

-تناقض‌ها و ادعاهای نادرست

حتی پس از آن‌که مشکل تلپرامپتر حل شد، ترامپ پراکنده‌گویی کرد و شمار شگفت‌آوری از ادعاهای نادرست بیان نمود؛ از جمله این‌که لندن گویا به‌سوی پذیرش «شریعت اسلامی» می‌رود. او تناقض‌های آشکاری نیز داشت: از یکسو گفت ردپای کاربنی اهمیتی ندارد و از سوی دیگر از آلودگی هوا در برخی مناطق شکایت کرد.

البته چند جمله نیز داشت که به سخنرانی‌های متعارف رؤسای جمهور امریکا شباهت می‌یافت: اعلام کرد دولتش ابتکاری برای کاهش خطر سلاح‌های بیولوژیکی آغاز خواهد کرد و از «هر کشور» خواست به این تلاش بپیوندند. اما این یک استثنا بود. در کل، ترامپ هیچ چشم‌انداز منسجم جهانی ارائه نکرد، چیزی که دولتش وعده داده بود.

-لحن ملی‌گرایانه و تمسخرآمیز

او به‌جای آن‌که با زبان مثبت کشورها را تشویق کند تا در مقابله با چالش‌های جهانی کنار امریکا بایستند، بر اصول ملی‌گرایانهٔ خود تکیه کرد، کشورهای دیگر را ریشخند و سرزنش کرد. او حتی به ناکارآمدی سازمان ملل خندید و گفت:

«تمام کاری که می‌کنند نوشتن یک نامهٔ شدیداللحن است و بس. این کلمات توخالی هیچ جنگی را حل نمی‌کند.»

اما واقعیت این است که سازمان ملل تنها زمانی کارکرد دارد که قدرت‌های بزرگ ــ امریکا، روسیه و چین ــ اختلافات‌شان را کنار بگذارند. اگر ترامپ واقعاً می‌خواهد این نهاد بهتر عمل کند، خودش باید سهم بگیرد، نه این‌که بودجهٔ آن را قطع کرده و بیشتر تضعیفش نماید.

-انتقاد مقامات خارجی

برخی مقامات خارجی سخنان او را در بهترین حالت «بی‌اطلاعات» و در بدترین حالت «زیان‌آور» خواندند. یک مقام اروپایی گفت: «او چیزهایی می‌گوید که حقیقت ندارد.» وی اشاره کرد که ترامپ وانمود کرد اروپا در برابر روسیه کاری نکرده است، حال آن‌که این قاره تحریم‌های سنگینی بر کرملین وضع کرده، وابستگی‌اش به انرژی روسیه را کاهش داده و میلیاردها دالر برای اوکراین هزینه کرده است.

ترامپ همچنین وضع مهاجرت در اروپا را به‌گونه‌ای تصویر کرد که گویی این قاره زیر هجوم «مهاجمان خارجی» است و از کشورها خواست «میراث» خود را محافظت کنند. او در بخشی از سخنرانی گفت: «در سوئیس، این کشور زیبا، ۷۲ درصد زندانیان از بیرون اند» ــ آماری که پیچیده‌تر از روایت اوست.

-رنگ و بوی داخلی

بخش زیادی از سخنرانی ترامپ شبیه گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش بود. او آن‌قدر روی دستاوردهای داخلی تمرکز کرد که حتی نرم‌افزار رونوشت‌برداری صدایش، سخنرانی را به‌نام «خطابیهٔ وضعیت کشور» ذخیره کرد.

سخنان او بعید است مواضع رهبران دیگر کشورها را در مسائلی چون تغییرات اقلیمی تغییر دهد. شاید اگر روشن‌تر می‌پذیرفت که منافع دیگر کشورها همیشه برابر با منافع امریکا نیست، در زمینه‌های دیگر متقاعدکننده‌تر می‌بود.

یک مقام امریکای لاتین گفت این سخنرانی نشان داد که رویکرد ترامپ به جهان بیشتر بر «احساسات» استوار است تا «واقعیت‌ها» ــ احساساتی که می‌تواند در یک دقیقه یا در یک سخنرانی تغییر کند.

جالب آن‌که همان ترامپی که در آغاز کشورها را «در حال سقوط به جهنم» خوانده بود، در پایان گفت:

«هر رهبر حاضر در این تالار باشکوه نمایندهٔ فرهنگی غنی، تاریخی والا و میراثی پرافتخار است که هر کشور را شکوهمند و یگانه ساخته، بی‌مانند در سراسر تاریخ بشریت.»

-نگرانی از آینده

برخی مقامات خارجی گفتند هرچند سخنان ترامپ برای‌شان غافلگیرکننده نبود، اما نگرانی‌شان نسبت به آیندهٔ ایالات متحده و جهان در سه سال پیش‌رو بیشتر شد. یک مقام اروپایی افزود:

«جهان آن را خواهد پذیرفت، زیرا انتخاب دیگری ندارد.»

وقتی پرسیدم «یعنی کشورها باید از خود محافظت کنند؟» پاسخ داد:

«بله، با اینکه وارد جنگ نشوند.»